Τον Οκτώβριο του 2007, η κ. Ζ. υπέφερε από έντονους πόνους στο στομάχι. Ο θεράπων ιατρός σκέφτηκε ότι έπασχε πιθανώς από
χολολιθίαση και την παρέπεμψε στο νοσοκομείο για εξετάσεις. Πήγε στο νοσοκομείο αλλά αρνήθηκαν να την υποβάλουν σε εξετάσεις επειδή δεν είχε ασφάλιση και δεν μπορούσε να
πληρώσει. Ο θεράπων ιατρός τής έγραψε δυνατά αναλγητικά φάρμακα αλλά οι πόνοι επέμεναν. Ενάμιση μήνα αργότερα, ο γιατρός έστειλε την κ. Ζ. στο νοσοκομείο αφού επικοινώνησε πρώτα με το προσωπικό του ουρολογικού τμήματος. Στην υποδοχή
του εν λόγω τμήματος, η κ. Ζ. άκουσε να της λένε πάλι ότι δεν μπορούσαν να της κάνουν τις εξετάσεις εάν δεν πλήρωνε. Δέκα μήνες αργότερα, εξακολουθεί να υποφέρει και να μην έχει πρόσβαση σε περίθαλψη.
« Στο σύστημα ΙΚΑ [Κοινωνική ασφάλιση εργαζομένων στην Ελλάδα.], δεν μας συμβουλεύουν τι πρέπει ή πως πρέπει να κάνουμε κάποια πράγματα για τα παιδιά μας. Οι γιατροί μοιάζουν να ενοχλούνται από τα προβλήματά μας… Η αλήθεια είναι ότι δεν επιθυμώ να πάω στο ΙΚΑ, ακόμη και εάν είχα τη δυνατότητα, επειδή ανησυχώ για τις θεραπείες… Ο παιδίατρος δεν έμοιαζε να υπολογίζει τις κόρες μου, δεν μας κοίταξε μάλιστα καθόλου! Ευτυχώς, τα κορίτσια δεν αρρώσταιναν πολύ συχνά κι έτσι δεν έπρεπε να συμβουλευόμαστε το ΙΚΑ συνέχεια. Στην πολυκλινική των Γιατρών του Κόσμου, το περιβάλλον είναι ζεστό καιφιλικό, τα παιδιά μου γελάνε και μοιάζουν να αισθάνονται καλά. Οι παιδίατροι εκτιμούν πραγματικά αυτό που κάνουν. Θεωρώ ότι ήθελαν να προσφέρουν εθελοντική εργασία και ότι αγαπούν τα παιδιά... »
« Όταν ήρθα στο Project London (Γιατροί του Κόσμου), ήμουν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, στον έκτο μήνα. Δεν είχε ποτέ κανένας γιατρός παρακολουθήσει την εγκυμοσύνη μου. Προσπάθησα να πάω σε ιατρικό κέντρο στον τρίτο μήνα της εγκυμοσύνης μου, αλλά εκεί μου ζήτησαν το διαβατήριό μου. Αργότερα, πήγα να εγγραφώ για τον τοκετό στο νοσοκομείο και ενημερώθηκα ότι έπρεπε να κάνω καισαρική. Το προσωπικό του οικονομικού τμήματος μού συμπεριφέρθηκε με ιδιαίτερα επιθετικό και δυσάρεστο τρόπο. Μου είπαν ότι εάν δεν είχα χρήματα και δεν μπορούσα να πληρώσω, έπρεπε να φύγω. Κάποια στιγμή, ένας από τους υπεύθυνους για τις πληρωμές άρχισε να φωνάζει και να ωρύεται: «Κάτσε κάτω και μίλα για λεφτά!». Δεν άντεξα άλλο τις φωνές και λιποθύμησα. Προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι όχι απλώς δεν είχα τα χρήματα για τον τοκετό αλλά δεν είχα ούτε δουλειά ούτε οικογένεια εδώ. Τους είπα ότι κατάφερα να επιβιώσω χάρη στα κουπόνια των 28 ευρώ την εβδομάδα που μου έδινε μια φιλανθρωπική οργάνωση. Μου είπαν να πάω να πουλήσω τα κουπόνια και να φέρω τα χρήματα στο νοσοκομείο.»
«Fui a un centro médico de mi ciudad. Dije que ya había realizado los trámites para obtener una tarjeta sanitaria y que tenía un certificado que me permitía acudir a urgencias. Tenía fiebre y parecía ser una gripe, pero no tenía medicamentos ni información sobre lo que podía tomar, así que acudí a un centro médico. La mujer de la recepción me preguntó de dónde era, miró mi certificado (F6) y me dijo que no podían atenderme, que mi caso no era una urgencia y que para eso está Médicos del Mundo. Le contesté que cuando hice los papeles me dijeron que podía venir a urgencias y que, como no me encontraba bien, había decidido ir. Aparte de Médicos del Mundo, estoy muy sola y no sabría dónde llevar a mis hijas. Le pregunté por qué no podían atenderme y me contestó: “no es gratis, lo pagamos nosotros con nuestro trabajo”. Le dije que ese servicio era público y que era indispensable para la gente, y me dijo que no creyera que ellos iban a pagar todo lo que quisieran los inmigrantes. Me quedé impresionada con su respuesta. Era la primera vez que me sentía rechazada».